Leżąc tak cały dzień, nie mam ochoty nawet jeść ani pić. Wmuszam w siebie chociażby szklankę wody. Nie wiem co się dzieje ale nawet patrzeć na jedzenie nie mogę, to chyba źle nie? Chociaż w sumie, to przynajmniej trochę schudnę.
Czasem zastanawiam się, jak to by było być chudszą? Może nie należę to tych puszystych, ale chuda to ja też nie jestem. Wagę mam podobno odpowiednią, ale nie dla mnie. W ciągu ostatniego roku przytyłam i widzę to, mam wrażenie, że wszyscy to zauważyli i gdy tylko mnie widzą, gadają jaką grubą świnią jestem.
Kiedyś nie rozumiałam dziewczyn, które odchudzały się na siłę, chociaż miały figurę prawie idealną. To było dla mnie chore, śmieszne.
Teraz to rozumiem, wiem jak to jest stanąć przed lustrem i wytykać sobie wszystkie zjedzone kalorie. To straszne, gdy masz wyrzuty sumienia, gdy zjesz coś słodkiego lub nie zdrowego, lub zjesz cokolwiek...
[Jeśli to czytasz i uważasz mnie za świruske, to zostaw to dla siebie.]
